Wskazujemy na czynność zakończoną, zależy nam na podkreśleniu, że już nie trwa: Ho mangiato. (Zjadłem) Abbiamo telefonato ieri. (Wczoraj zadzwoniłem.)

Wskazujemy czynność w trakcie jej trwania: Quando ero bambino, avevo un cane. (Kiedy byłem dzieckiem, miałem psa.) Mentre parlavi, è uscito lui. (Kiedy rozmawiałeś, wyszedł.)

Ten czas pisuje wydarzenia, które miały miejsce w przeszłości, przed innymi, bliższymi teraźniejszości wydarzeniami, które też należą do przeszłości i są w takim zdaniu wyrażone przez czas: passato prossimo, passato remoto, imperfetto.

Jest to czas złożony składa się z dwóch elementów: czasownika posiłkowego ESSERE lub AVERE odmienionego w czasie imperfetto + imiesłowu biernego participio passato.

Najczęściej używamy go po spójnikach:

- dopo che – po tym, jak,

– solo dopo che – dopiero po tym, jak / dopiero jak

– quando – kiedy

Ściśle określony czas trwania, wskazane ramy czasowe: Dalle 8 alle 16 ho lavorato. (Pracowałem/am od 8 do 16.) Abbiamo ballato per tutta la notte. (Tańczyliśmy przez całą noc.)

Choć czynność jest już zakończona, podkreślamy stan jej trwania, a nie informację o jej zakończeniu: Aspettavo la notizia. (Czekałem/am na wiadomość. – Nie wiemy jednak, czy ją otrzymałem/am.)

Czynności jednorazowe, nie powtarzające się: Sono andato a Cracovia. (Pojechałem do Krakowa.)

Czynności powtarzalne: Da bambino andavo sempre a Cracovia. (Jako dziecko jeździłem zawsze do Krakowa)

Wskazanie na zaistnienie jakiegoś stanu fizycznego w przeszłości: Mi sono sentita male. (Poczułam się źle.) 

Opisanie stanu fizycznego, emocjonalnego w przeszłości: Mi sentivo sola, quando abitavo all’estero. (Czułam się samotna, kiedy mieszkałam za granicą.)