Uwaga! Tryb łączący w czasie teraźniejszym występuje:

• w zdaniach podrzędnych, wprowadzonych spójnikiem che, wyrażających pragnienie/życzenie, żądanie/apel lub wątpliwość,
• w zdaniach podrzędnych, po określonych spójnikach, takich jak m.in.: affinchè (aby), benchè (chociaż), purchè (jeżeli), a condizione che (pod warunkiem, że), meno che (chyba, że), prima che (zanim), sebbene (pomimo, że), senza che (tak, żeby), di modo che (tak, że),
• w zdaniach wprowadzonych przez wyrażenia bezosobowe przy użyciu spójnika che np.: occorre che (trzeba, żeby), è neccesario che (to konieczne, aby),
• w zdaniach, w których zastosowano szyk przestawny, np.: Che sia bella, lo sanno tutti. (To że jest ładna, wszyscy wiedzą.)

Formy dla czasowników regularnych:

- koniugacja I -are, przyjmuje końcówki: -i, -i, -i, -iamo, -iate, -ino,
- koniugacja I -ere i III -ire przyjmuje końcówki: -a, -a, -a, -iamo, -iate, -ano, czasowniki odmieniające się wg. III koniugacji, II grupy przyjmują końcówki: -isca, -isca, - isca, -iamo, -iate, -iscano.

Uwaga! Jeżeli w zdaniu nadrzędnym i podrzędnym występuje ten sam podmiot, używamy przyimka DI + bezokolicznika, np. Penso di essere sano. (Ja myślę, że /ja/ jestem zdrowy.)

Congiuntivo passato. Jeśli czasownik wprowadzający tryb łączący jest w czasie teraźniejszym, to tryb łączący odmienimy w czasie teraźniejszym, jeśli wyraża czynność równoczesną, albo przyszłą, w czasie przeszłym natomiast, jeśli wyraża czynność uprzednią, np.:

Penso che sia una buona idea. (Myślę, że to dobry pomysł.) Credo che abbia cambiato il lavoro. (Myślę, że zmienił/a pracę.)

Il congiuntivo passato tworzymy w następujący sposób: czasownik posiłkowy avere bądź essere odmieniamy w trybie łączącym w czasie teraźniejszym i dodajemy imiesłów bierny il participio passato, np. Penso che lui abbia avuto un cane. (Sądzę, że on miał psa.)

---

Uzupełnij zdania tworząc dwie hipotezy, jak w przykładzie. Następnie zweryfikuj swoje odpowiedzi na forum grupy.

Rozwiązanie przykładowe:

1. sia lo sciopero nel centro