Zaimki dzierżawcze dzielimy na zaimki przymiotne dzierżawcze (aggettivi possessivi - występują z rzeczownikiem) i zaimki rzeczowne dzierżawcze (pronomi possessivi - zastępują rzeczownik). 

• w języku włoskim rodzaj zaimków dzierżawczych zależy od rodzaju i liczby rzeczownika posiadanego:
  la sua casa - oznacza "jego dom" lub "jej dom"
  il suo cane - oznacza "jego pies" lub "jej pies",

• zaimek dzierżawczy zawsze uzgadnia się z liczbą i rodzajem rzeczownika,

• jeśli zaimek dzierżawczy znajduje się przed rzeczownikiem, zawsze występuje z rodzajnikiem: la mia casa - mój dom,

• pomiędzy zaimkiem dzierżawczym a rzeczownikiem może występować przymiotnik: la mia dolce casa - mój wspaniały dom.

Rodzajnik opuszczamy w następujących przypadkach:

• w określeniach pokrewieństwa w liczbie pojedynczej, np.: mio padre - mój ojciec, mio madre - moja matka, mia moglie - moja żona

• gdy przymiotnik dzierżawczy jest poprzedzony czasownikami essere – być lub diventare – zostać, stać się, na przykład: Sono suoi questi libri. – To są jego książki, È vostro questo cane? – To wasz pies?
  
  Wyjątki:

• nie opuszczamy rodzajnika w zdrobnieniach, w liczbie mnogiej rzeczownika, ani przed loro: la mia mammina - moja mamusia, la loro madre - ich matka, i miei cugini - moi kuzyni;
• w zwrotach wykrzyknikowych skierowanych do kogoś, np.: Amore mio! - kochanie moje! Mia cara! - moja droga!;
• nie opuszczamy rodzajnika przy przymiotniku dzierżawczym loro, gdzie również przy członkach rodziny w liczbie mnogiej zastosujemy rodzajnik, il loro padre - ich ojciec.