Uwaga! Rodzajnik określony

W języku włoskim rodzajnik określony służy do:

- wskazania czegoś konkretnego

- do określenia rodzaju i liczby rzeczownika oraz przymiotnika.

Przykłady:

Mi pare di sentire la voce di Luciano. - Wydaje mi się, że słyszę głos Luciano.

Abbiamo parlato dei problemi di mia cognata. - Rozmawialiśmy o problemach mojej szwagierki.

• IL - używamy z rzeczownikami rodzaju męskiego zaczynających się na spółgłoskę. (Il signore - pan)

• L' - używamy z rzeczownikami rodzaju męskiego zaczynających się na samogłoskę. (L'ombrello - parosol)

• LO - używamy z rzeczownikami rodzaju męskiego zaczynających się na:

  - s (po której musi występować spółgłoska)

   - i (po której musi występować samogłoska)

   - x, - y, - z, - gn, - ps, - pn

  Przykłady: Lo zaino - plecak; Lo spillo - szpilka; Lo psichiatra - psychiatra     

   

• I - używamy z rzeczownikami rodzaju męskiego zaczynających się na spółgłoskę. (I signori - panowie)

• GLI - używamy z rzeczownikami rodzaju męskiego zaczynających się na samogłoskę. (Gli ombrelli - parasole)

• LA - używamy z rzeczownikami rodzaju żeńskiego zaczynających się na spółgłoskę. (La matita - ołówek)

• L' - używamy z rzeczownikami rodzaju żeńskiego zaczynających się na samogłoskę. (L'agenda - notatnik)

 

Articolo indeterminativo - Rodzajnik nieokreślony

Rodzajnika określonego używa się mówiąc ogólnikowo: Giovanna mi ha dato un libro.

Może on wskazywać na kategorię lub gatunek: Un musicista (=ogni musicista) deve esercitarsi regolarmente.

Un - stawiamy przed rzeczownikami rodzaju męskiego

Uno - stawiamy przed rzeczownikami rodzaju męskiego, zaczynającymi się od spółgłosek z,x,s impura (s po której następuje spółgłoska) oraz przed rzeczownikami zaczynającymi się od grup liter gn, pn, ps.

Una - stawiamy przed rzeczownikami rodzaju żeńskiego.

Un’ - stawiamy przed rzeczownikami rodzaju żeńskimi zaczynającymi się od samogłoski.

---

Uzupełnij tekst, wpisując rodzajnik określony lub nieokreślony.

 

Per molti italiani entrare in un bar fa parte del loro programma giornaliero. Ci possono andare la mattina a fare colazione con cappuccino e cornetto, all'ora di pranzo per un panino, il pomeriggio per un dolce seguito da un buon caffè, oppure la sera per bere qualcosa con gli amici: un'aranciata, una birra o un aperitivo. Il caffè non costa molto e, di solito, prima di ordinare al barista dietro il banco dobbiamo pagare, dobbiamo "fare lo scontrino".

 

Tłumaczenie

Dla wielu Włochów chodzenie do baru jest częścią ich codziennego harmonogramu. Mogą tam iść z rana śniadanie na cappuccino z rogalikiem, w porze obiadowej na kanapkę, po południu na deser i dobrą kawę, a wieczorem na drinka z przyjaciółmi: sok pomarańczowy, piwo lub aperitif. Kawa nie kosztuje dużo i zazwyczaj przed złożeniem zamówienia u barmana trzeba zapłacić, trzeba „mieć paragon”.)