Demokratyzm śmierci polega na tym, wszyscy ludzie są wobec niej równi, niezależnie od stanu, posiadanego majątku czy wykonywanego zawodu. Kostucha do tańca śmierci porywa każdego. Ludzie uprzywilejowani za życia zrównują się w nim z biedakami i żebrakami. Śmierć ośmiesza wady tych ważnych, pokazując, że nawet oni nie będą w stanie przed nią uciec, ponieważ dla bohaterki nie istnieje pojęcie autorytetu. W jej oczach każdy jest po prostu człowiekiem - dobrym lub złym.