Kompozytor zostaje przedstawiony jako człowiek wycieńczony chorobą tak bardzo, że zdaje się idealnie komponować ze swoim instrumentem. Bladość jego twarzy i rąk przywodzi bowiem na myśl białe klawisze fortepianu. Podmiotowi lirycznemu białe palce kompozytora zdają się mieszać z klawiaturą w momencie, gdy grał. Aby przedstawić postać kompozytora, autor posługuje się licznymi środkami stylistycznymi. Wizerunek wskazuje na kruchość artysty praz jego wyjątkowość.