Przykładowo:

Norwida określano „poetą ruin”, ponieważ motyw ten często pojawia się w jego twórczości. W swoich szkicach chętnie przedstawia miejsca zapomniane lub też zniszczone (Orbis II), które były dla niego źródłem fascynacji. Również w poezji odwołuje się do tego motywu. Świadczy o tym wiersz W Weronie, gdzie pozostałości domów Kapuletich i Montekich są symbolem przemijania, ulotności życia człowieka.