Oryginalność kompozycyjna polega na zastosowaniu podwójnej konstrukcji, którą tworzą dwa plany czasowe. Pierwszy, utrzymany w konwencji baśniowej, to rozmowa spersonifikowanych drzew z wiatrem. Drzewa opowiadają wiatrowi o tragicznych wydarzeniach, których były świadkiem. Ten szczególny narrator jest elementem spajającym konstrukcję noweli. Przedstawione w niej sytuacje nie odbywają się bowiem chronologicznie. Brak tutaj zatem charakterystycznego dla noweli ciągu przyczynowo-skutkowego oraz typowego schematu konstrukcyjnego (zawiązanie akcji, rozwinięcie, punkt kulminacyjny, rozwiązanie akcji). W zamian za to pojawia się atmosfera rosnącego niepokoju, mimo faktu, że czytelnik spodziewa się, jaki los spotka bohaterów. Wrażenie spójności utworu podkreśla klamra kompozycyjna. Nowelę rozpoczyna i kończy poetycki opis wiatru, który roznosi różne opowieści po świecie, zachowując pamięć o nich.