Ironia zastosowana w charakterystyce księcia polega na zestawieniu jego poglądów, cech i potrzeb z rzeczywistymi działaniami. Książę myśli kategoriami typowo romantycznymi. Pragnie cierpieć za miliony i szczerze wzrusza się nieszczęściem potrzebujących. Martwi się o takich ludzi oraz dużo mówi na temat sytuacji mieszkańców będącego pod zaborami kraju. Chętnie wygłasza filantropijne mowy, bierze udział w naradach arystokracji, których celem jest działalność charytatywna. Nigdy jednak nie zrobił on niczego prawdziwie potrzebnego. Pomimo swych słów, nadal nie rozumie sytuacji biedoty, ponieważ żyje w arystokratycznej bańce. Ironia służąca do prezentacji tej postaci demaskuje jej powierzchowność i obłudę.