Przykładowo:

Narrator koncentruje się między innymi na ponurym wyglądzie ścian domów stanowiących gospody mieszczańskie oraz zakłady. Podkreśla on wszechobecną nędzę i smutek. Wspomina o suchym bruku, rynsztokach pozbawionych błota oraz wody, a także trawie rosnącej wzdłuż murów. Później opisuje kolor fasady domu pani Vauquer, nierówno podniesione żaluzje, okna o małych szybkach, podwórze ze zwierzętami („gdzie trzoda chlewna żyje w najlepszej zgodzie z kurami i królikami”), ściek z brudną wodą. We wnętrzu budynku jego uwagę przykuwają „fotele i krzesła, obite włosianą materią w pasy błyszczące i matowe”, „dosyć nędzna” podłoga oraz „ściany obwiedzione u dołu szeroką lamperią, wyżej zaś wyklejone lakierowanym papierem, przedstawiającym główne sceny z Telemaka”. Skupia się on na obrazie uczty wydanej przez Kalipso na cześć Odyseusza. Przy kominku dostrzega „szkaradny zegar z sinawego marmuru” wraz z dwoma wazonami, w których mieszczą się stare, sztuczne kwiaty. Następnie zwraca uwagę na brudne ściany drugiego pokoju oraz pudełko na poplamione serwety. Wymienia takie elementy, jak stół z ceratą pokrytą grubą warstwą tłuszczu, kulawe krzesła, popsute piecyki, nierówną podłogę. Na podstawie przytoczonych przykładów można dojść do wniosku, iż narrator koncentruje się w swoim opisie głównie na tym, co ponure, odstręczające, wyniszczone, świadczące o ludzkiej nędzy i nieszczęściu.