Powodem cierpienia Witolda jest trudna sytuacja ekonomiczna i polityczna, wiążąca się z lękiem o przetrwanie. Martwi go również rozpaczliwy stan ludu.

Wyraża on to cierpienie poprzez epitety, metafory oraz wykrzyknienia, na przykład:

• „W upale cierpień prędko dojrzewamy!”;
• „w poranku przekwitających twarzy”;
• „oczu [...] przedwcześnie znużonych”;
• „nikt dojrzeć nie może: tych wulkanów żalu, obrazy, nadaremnych porywów i złorzeczeń, które wrą nam w piersiach!”;
• „z życia tyle wyssałem piołunowych soków”.

Witold podkreśla, że młodość nie uchroniła go przed świadomością ciężkiego losu, który spadł na Polaków.