Krasiński w listach pisze o ukochanej kobiecie, że jest mu najdroższa. Traktuje ją jak romantyczny ideał kobiety. Nazywa on Delfinę aniołem. Wyznaje, że na niej skoncentrowane są wszystkie jego myśli. Według niego jest ona wyjątkowo wzniosła, przewyższa swoimi zaletami Elizę, stanowi „typ kobiety przyszłości”. 

Krasiński wyraża swe uczucia względem ukochanej. Przyznaje się także do żalu, cierpienia oraz rozpaczy, które wynikają z przymusu poślubienia wybranki ojca. Podkreśla intensywność tych emocji. Czuje się nieszczęśliwy i bezsilny. Porównuje swoją sytuację do zbliżającej się egzekucji. Wyznaje, że jest rozpaczliwie zakochany w Delfinie. Bez niej ogarnia go smutek oraz poczucie samotności. W liście do Jerzego Lubomirskiego z 28 lipca 1843 r. wskazuje na ogromne cierpienie, którego doświadcza jako nieszczęśliwy małżonek. W kolejnym wspomina o nienawiści do Elizy i tęsknocie za Delfiną. Jest sfrustrowany sytuacją, w jakiej się znajduje.

Więcej miejsca Krasiński poświęca swoim uczuciom.