Fragmenty odnoszące się do ukształtowania przestrzeni:

• „Jam jest posąg człowieka, na posągu świata”;
• „Może lepiej się rzucić w lodowe szczeliny?”;
• „Nic - nic - nic - aż w powietrza błękicie / Skąpałem się... i ożyłem, / I czuję życie”;
• „Spojrzałem ze skały szczytu”.

 

Powyższe fragmenty opisują otwartą przestrzeń. Kordian znajduje się na szczycie najwyższej góry w Europie - Mont Blanc. Pod jego stopami majaczą lodowe przepaście, a nad głową bohater ma jedynie bezkresne błękitne niebo. Takie ukształtowanie przestrzeni w utworze symbolizuje wolność oraz swobodę myślenia czy działania.