Niezwykłość paradoksu zastosowanego w pierwszych wersach polega na odwróceniu porządku życia i śmierci. Wypowiadający się w pierwszej osobie podmiot liryczny swą fizyczną obecność wśród zebranych nazywa śmiercią: „Gdy tu mój trup pośrodku was zasiada”, natomiast za prawdziwą egzystencję uważa życie duchowe: „Dusza w ten czas daleka, ach, daleka”. Zastosowany paradoks dowodzi wewnętrznego rozdarcia podmiotu, który z jednaj strony istnieje w realnym świecie, a z drugiej prowadzi niezwykle bogate życie wewnętrzne.