Antysemityzm w Polsce w dobie PRL przejawiał się na różne sposoby. Jednym z nich było nieporuszanie publicznie zagadnień związanych m.in. z Holocaustem. Temat żydowski nie był omawiany przez władze, a wręcz podlegał cenzurze („Sekretu strzegła cenzura”). Poza tym ludzie nie chcieli rozmawiać o trudnych, niewygodnych tematach („ludzie mogliby się poczuć nieswojo”). Wielu Polaków nieprzychylnie wypowiadało się o Żydach: „Kazała milczeć antysemickim taksówkarzom”.