Inspiracje folklorem:

• stylizacja językowa - Język utworu jest prosty, odwołuje się do pojęć istotnych dla ludzi ze wsi (np. nazwy zwierząt, części ich ciała). Występuje słownictwo nacechowane emocjonalne, wskazujące na stosunek mówiącego („gębo”, „paskudę”) oraz potoczne („beczy”). Ponadto można wyróżnić formy archaiczne lub typowe dla języka ludzi ze wsi („przystojność”, „słuchajta”), a także wykrzyknienia („O, rety - olaboga!”). 
• cechy ballady - Utwór zawiera w sobie cechy typowe dla epiki, liryki i dramatu. Z epiką łączy Dusiołka obecność fabuły, która dotyczy spotkania chłopa z tytułową zmorą oraz zmagania z nią. Znacząca jest także obecność narratora przedstawiającego zdarzenia, związanego z ukazaną rzeczywistością. W balladzie można również dostrzec cechę liryki, jaką jest emocjonalność: „O, rety - olaboga! / Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka, / Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?”. Podobnie zaś jak w dramacie występuje akcja oraz monolog Bajdały skierowany do jego towarzyszy. 
• elementy świata przedstawionego - Opisane wydarzenia rozgrywają się w typowo wiejskiej scenerii, ponieważ Bajdała znajduje miejsce do snu pod lasem. W balladzie występują również bohaterowie typowi dla kultury ludowej. To nie tylko Bajdała, prosty człowiek, ale i jego wierni towarzysze: szkapa i wół. Osoba głównego bohatera pozwala na rekonstrukcję postrzegania świata przez lud: chłop bowiem stawia kluczowe pytanie o sens istnienia niedoskonałości na świecie. Istotny jest również motyw potwora lub niezwykłej istoty - wprowadza on element niezwykłości i cudowności. Odzwierciedla także typowe dla folkloru przekonanie o istnieniu nadprzyrodzonej oraz tajemniczej rzeczywistości.