Przykładowo:

• Z głową na karabinie, Baczyński - Wiersz Baczyńskiego można uznać za przykład „poetyckiej mitologii”. Choć poeta odwołuje się do wojennej rzeczywistości, to nadaje jej uniwersalny rys, który staje się źródłem refleksji na temat losu człowieka. Baczyńska unika bowiem konkretyzacji czasu i miejsca. W ten sposób obraz człowieka poświęcającego się w imię wyższych wartości, odczuwającego ciągłe zagrożenie, zyskuje ponadczasowy charakter. Wiersz bowiem odzwierciedla rozterki jednostki uwikłanej w niezmienne mechanizmy bezlitosnej historii. Jednocześnie Baczyński chętnie operuje w tym wierszu symbolem, co wzmacnia mitologizację rzeczywistości. Krąg bowiem („Krąg jak nożem z wolna rozcina, / przetnie światło, zanim dzień minie”) symbolizuje nieustanne zagrożenie oraz poczucie osaczenia, przed którym nie ma ratunku. W ten sposób jako element utworu podkreśla tragizm podmiotu lirycznego, gdyż jest on skazany na zagładę. 
• Wczorajszemu, Gajcy - Również Gajcy staje się twórcą „poetyckiej mitologii”, która stanowi zapis uniwersalnych doświadczeń. Odwołuje się ponadto do nieokreślonych kategorii czasu i miejsca. Podmiot liryczny, znający określoną rzeczywistość, przywołuje bowiem postać „wczorajszego”, który należy do przeszłości. Zabieg ten prowadzi więc do połączenia się przeszłości i teraźniejszości. Również sposób wykreowania przestrzeni sprawia, iż staje się ponadczasowa, gdyż odzwierciedla zniszczenie i zanik dotychczasowej harmonii świata. W utworze Gajcego ważną funkcję pełni bogata symbolika, która przywołuje pewne sensy lub skojarzenia. Z tego też powodu np. różnorodność świata natury przypomina o sielankowej wizji rzeczywistości, spokoju oraz utraconym pięknie, zaś łuna staje się znakiem zagrożenia i destrukcji.