Utwór Bolesława Leśmiana otwiera metafora: „W zwiewnych nurtach kostrzewy [...]”. W wyrazisty oraz sensualny sposób zaznacza ona podobieństwo występujące między zielenią a wodą, ponieważ ta pierwsza zdaje się poruszać podobnie jak strumień. Pozornie zwykły element rzeczywistości tym samym ulega przekształceniu, które podkreśla niezwykłość oraz tajemniczość ukazanego w wierszu świata. Jednocześnie metafora ta łączy się z tytułem dzieła. Topielec bowiem to demon wodny lub człowiek, który się utopił.