Podmiot liryczny odczuwa smutek i żal, co podkreśla metafora: „Serce chłodne świeci jak kryształ”. Zwraca uwagę na swą trudną sytuacją emocjonalną - jest ona nie tylko wynikiem rozłąki z matką, ale także grozy, której doświadcza mówiący. Odczuwa wewnętrzne rozdarcie, ponieważ jego los staje się tragiczny ze względu na wszechobecne zagrożenie: „chociaż ognia bukiet nad ziemią”. Osoba mówiąca wyraża także gorycz i tęsknotę, ponieważ ma świadomość, że traci to, co dla niej cenne: „dalej niebo, dom mój i księżyc / opuszczony jak Ty i młodość”. Relacja podmiotu z matką jest silna, ponieważ to ona staje się powierniczką myśli mówiącego. Pełni w życiu syna ważną rolę, gdyż może przed nią uzewnętrznić swe rozterki. Być może jest ona osobą, która zapewnia bohaterowi poczucie stabilności i bezpieczeństwa w nieprzyjaznych realiach, przypomina mu o człowieczeństwie.