Nasiłowska podkreśla znaczenie tej powieści oraz jej wielkość, na co wskazują słowa: „[...] jest niewątpliwie utworem najwybitniejszym”. Autorka docenia przede wszystkim rygor stylu oraz podporządkowanie liryzmu fabule. Zauważa także, iż Żeromski dostrzega wyłącznie negatywne oblicze rewolucji, a przy tym ostrzega przed konsekwencjami buntu; nie obawia się więc poruszać bolesnych tematów. Pod względem wymagań względem odrodzonego kraju Nasiłowska określa pisarza mianem „maksymalisty”, ponieważ ma wysokie wymagania.