Tischner, analizując końcówkę Wesela zwraca uwagę, że Chochoł sprowadza senność na ludzi zmęczonych weselem. Tańce, swawole i radość weselników zostają wyparte przez poczucie tęsknoty, melancholii oraz stagnacji. Weselnicy zapadają w sen, a czas się zatrzymuje. Kiedy się obudzą, powróci proza życia.