Bohaterami opowiadania są dzieci z częstochowskiego getta, przyjaciele narratorki, którą można utożsamiać z autorką tekstu. Przybrali oni formę wspomnień, jakie zachowały się w pamięci Irit Amiel. Po pięćdziesięciu sześciu latach postanowiła zabrać ich „na klasową wycieczkę do Ejlatu”, czyli przywołać ich sylwetki, wyobrazić sobie sposób ich zachowania, uczucia i myśli. Narratorka odtwarza obraz przyjaciół na podstawie wspomnień z młodości. Bohaterowie opowiadania wyróżniają się zachowaniem i wyglądem. Mają na sobie noszone ponad pięćdziesiąt lat temu ubrania, co wywołuje zdziwienie u innych urlopowiczów. Dzieci są także zaskoczone nowymi wynalazkami.