W trzech pierwszych strofach wiersza Biedny chrześcijanin patrzy na getto został przedstawiony obraz zniszczenia i rozkładu. Spustoszeniu uległo warszawskie getto, a katastroficzny opis odnosi się do pierwszych chwil po stłumieniu powstania w maju 1943 roku, kiedy to Niemcy palili domy i wysadzili synagogę. W powstaniu zginęło ok. 6000 Żydów, zaś kolejne ok. 34000 zamordowano na miejscu lub wywieziono do obozów śmierci. W wierszu Miłosza opis zagłady rozpoczyna się od przywołania mrówek i pszczół, które „obudowują” miękkie tkanki ciał poległych powstańców. Osoba mówiąca wylicza szereg materiałów i przedmiotów wytworzonych przez człowieka. Uległy one zniszczeniu w wyniku walk i krwawego stłumienia. Pojawia się obraz ognia pochłaniającego zabudowania i ciała. Zostaje z nich jedynie popiół na „piaszczystej, zadeptanej” ziemi. Nad przedstawionym krajobrazem zniszczenia króluje bezlistne drzewo. W trzeciej strofie pojawia się tajemniczy „strażnik-kret”, który kategoryzuje zmarłych na podstawie „tęczującego oparu”.