Osoba mówiąca w wierszu Byłeś jak wielkie, stare drzewo wciela się w biblijnego proroka, patriarchę, przywódcę, który zwraca się do swojego ludu. W tym celu stylizuje swoją wypowiedź na język Biblii. Pojawiają się paralelizmy i anafory („I jęli ciebie cieśle orać / i ryć cię rylcem u korzeni”), inwersje („narodzie mój”), słownictwo patetyczne (wezbrany, niebiosa) czy porównania homeryckie („Byłeś jak wielkie, stare drzewo, / narodzie mój jak dąb zuchwały, / wezbrany ogniem soków źrałych / jak drzewo wiary, mocy, gniewu. / I jęli ciebie cieśle orać / i ryć cię rylcem u korzeni”). Ponadto w wypowiedzi podmiotu lirycznego występuje topika biblijna, np. zmartwychwstanie („I zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu”), drzewo („Byłeś jak wielkie, stare drzewo”).