Zdaniem autora eseju, naziści, zakładając obozy koncentracyjne, chcieli udowodnić ludzkości, że idea braterstwa w duchu etyki jest fikcją. W myśl tej idei wszyscy ludzie są równi i każdy człowiek posiada przyrodzoną, niezbywalną godność. Było to przeciwieństwo głoszonych przez nazistów poglądów dotyczących elitaryzmu, czyli wyższości jednych grup społecznych (ras) nad innymi. W tej ideologii miejsce humanitaryzmu zajęła „mistyka siły”. Oznacza to, że prawo do przetrwania i życia mają jednostki najsilniejsze, pozostali muszą zginąć. „Etyka braterstwa”, będąca „hasłem ludzkości”, mogła zostać zdemaskowana tylko wtedy, kiedy jeden człowiek stanie przeciwko drugiemu i przyczyni się do jego zagłady. W obozach koncentracyjnych starano się obalić „hasło ludzkości”, tworząc warunki, w których człowiek jest gnębiony, torturowany i poniżany, w których z uporem walczy się o kromkę chleba, a sposobem na przeżycie jest jedynie wykorzystanie siły. W takich okolicznościach ludzie przestali traktować się z godnością i szacunkiem, zatem „etyka braterstwa” legła w gruzach.