W obu fragmentach jest mowa o porzuceniu przez kobietę. Bohaterowie wyrażają swoją złość w związku z zaistniałą sytuacją. W pierwszym tekście świadczą o tym między innymi następujące wykrzyknienia i wyzwiska: „Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto! / [...] / Przebóg! tak ciebie oślepiło złoto!”. Wypowiedź Cezarego Baryki („Chciałem wam, mili, poprawni narzeczeni, dać moje błogosławieństwo na nowe, zyskowne gospodarstwo”) ma natomiast charakter ironiczny.