Podmiot liryczny z wiersza Tadeusza Różewicza występuje w kilku rolach. Przede wszystkim jest on twórcą, kreatorem. Uczestniczy w procesie wyłaniania się nowego świata. Jest budowniczym nie tylko swojego życia, ale także przyrody oraz innych ludzi. Ujawnia się w tym jego podobieństwo do Boga, ponieważ podobnie jak on tworzy coś, powołuje do życia, ale także nazywa poszczególne elementy rzeczywistości, określa łączące je relacje: „to jest stół mówiłem / to jest stół / na stole leży chleb nóż / nóż służy do krajania chleba / chlebem karmią się ludzie”. Tylko od niego zależy kształt nowego świata oraz panujący tam ład. Podmiot liryczny kreuje także system wartości, który ma obowiązywać. Opiera się on na podkreśleniu znaczenia ludzkiej egzystencji: „życie ludzkie ma wielką wagę”. Ponadto osoba mówiąca wchodzi w rolę uważnego obserwatora swego dzieła. Dostrzega poszczególne elementy rzeczywistości oraz zachodzące przemiany: „za oknem jest ogród / w ogrodzie widzę jabłonkę / jabłonka kwitnie / kwiaty opadają / zawiązują się owoce”. Jest także myślicielem, ponieważ obserwacja świata prowadzi podmiot do uniwersalnych refleksji. Osoba mówiąca odkrywa bowiem znaczenie ludzkiego życia i postrzega każdego człowieka jako prawdziwy skarb, co świadczy o jego afirmacji. W końcowej części wiersza podmiot liryczny próbuje także stać się uczestnikiem dialogu ze światem natury („mówił do księżyca / do kwiatów deszczu / mówił do ziemi / do ptaków / do nieba”), jednak przyroda milczy.