O życiu w przestrzeni zsowietyzowanej świadczą następujące kwestie:

• obecność monumentów upamiętniających komunistycznych przywódców - „Paweł wyszedł na plac na wprost pomnika Lenina i Stalina”;
• przyjęcie określonej formy zwracania się do innych ludzi - „Towarzyszu Konradzie!”;
• nauczanie zgodne z założeniami komunizmu - „Dziś godzina konstytucji stalinowskiej [...]”;
• kult jednostki - „Nad szafą z przyborami fizycznymi wisiał portret Stalina”;
• publikacje propagujące idee zgodne z linią polityczną partii - „Było to najświeższe wydanie «Słownika politycznego.»”;
• język przepełniony sformułowaniami typowymi dla ustroju komunistycznego, sugerującymi nieraz ocenę zjawisk - „Agentura szpiegowska państw kapitalistycznych”, „[...] mas pracujących [...]”, „[...] ostoja międzynarodowej reakcji [...]”, „WROGOWIE LUDU”;
• bezkrytyczna aprobata komunistycznej władzy, uległość - „Ostatecznie to oni zwyciężyli, a nie my ich”;
• bierna, konformistyczna postawa - „Naszym zadaniem zachować substancję narodową, stan posiadania, utrzymać się samym. Nawet położyć uszy po sobie [...]”;
• wierność narzuconym przez komunistów przepisom - „Aha, nawet w rubryce siecznej wymieniono specjalnie: szable. Więc jak ty możesz narażać siebie, no i ostatecznie innych... Przychodzić tu, do mnie, w biały dzień... A gdyby tak nagle rewizja!”;
• atmosfera nieufności, zastraszenia - „[...] tak się jednak złożyło, że ludzie, do których właśnie zachodził, odmawiali mu tej łaski”.