Nastrój wiersza można określić jako poważny, ale też tajemniczy, nieco oniryczny. Jest on także przesycony smutkiem, melancholią podmiotu lirycznego, zadumą. Osoba mówiąca tęskni bowiem za ojczyzną, a jednocześnie silnie odczuwa nieubłagalne przemijanie czasu. Wrażenia te potęgują zaś obrazy ze świata natury. 

 

Na nastrój wiersza wpływają następujące zabiegi językowe:

• inwersje - „Wracam nocą nad staw i nad bluszcze”;
• epitety - „oczy niewygasłe”;
• porównania - „Drzewa próchnem bieleją, jak kości”;
• metafory - „Snem kołuję od gwiazd do poranków”;
• personifikacje - „Woda milczy i oczy zamyka”;
• instrumentacja głoskowa - „A dwa cienie wśród ciemnych kaczeńców / Dotąd szepcą: dobranoc na zawsze...”.