Przykładowo:

Na podstawie wiersza Białoszewskiego można stwierdzić, że „końcówkowanie” to odmiana wyrazów, dostosowywanie ich formy gramatycznej do wypowiedzi. Neologizm ten może oznaczać zapisywanie samych końcówek poszczególnych wyrazów, co też podmiot liryczny czyni w dalszej części dzieła. Z kolei sytuacja „niepisaniowości” wiąże się bezpośrednio z tym, co przeżywa osoba mówiąca. To stan, kiedy człowiek pozbawiony jest twórczej inspiracji, ma problemy z wyrażeniem swoich myśli za pomocą słów. Odczuwa więc niemoc, ponieważ akt pisania staje się męką i swoistą walką człowieka z językiem. 

„Niepisaniowość” to nie tylko temat wiersza Białoszewskiego. Stan ten przejawia się także bezpośrednio w języku utworu - odzwierciedla on próby przelania na papier swych myśli. Niemożność ujawnia się np. w rozbiciu wersów oraz zastosowaniu neologizmów. Okazuje się bowiem, iż powszechnie używane słowa nie oddają przeżyć osoby mówiącej, są być może niewystarczające lub ograniczają ją. Takie wrażenie wzmacnia również eliptyczny charakter utworu oraz specyficzne zestawienie ze sobą wyrazów. Wywołują one wrażenie jakby osoba mówiąca nie potrafiła słowami wyrazić swoich myśli - czyni to w nieporadny sposób: „natreść / mi / ości / i / uzo”. Fragment ten jednak również sugeruje, że samo pisania sprawia mękę oraz wielkie trudności - słowo „ości” przywodzi na myśl frazeologizm „stanąć komuś ością w gardle”. Wskazuje tym samym na to, iż akt pisania nie zapewnia podmiotowi spokoju, a jest źródłem rozterek.