a) Neologizmy i archaizmy:
- „najkonniejszym”;
- „najjedwabniejszych”;
- „xiążę”;
- „niebrzuchaty”;
- „xiążęciu”;
- „xsiężna”;
- „najpacholętszy”;
- „przenajśmieszniejszym”;
- „najgniadszy”;
- „moiściewy”;
- „najprzydrożniejsze”;
- „zasię”;
- „Najżadniejszej”;
- „najlazurowszym”;
- „najsokolszego”;
- „przemile”;
- „najfeudalniejszym”;
- „arcysamo”.
b) Przykładowe przymiotniki w stopniu najwyższym:
- „najzieleńszym”;
- „najkonniejszym”;
- „najpochlebniej”;
- „najgniadszy”;
- „najfeudalniejszym”.
Zastosowanie licznych przymiotników w stopniu najwyższym to celowy zabieg poetki, który stanowi znaczący element obrazowania. Wyrazy te bowiem podkreślają pewne cechy typowe dla sztuki średniowiecza. Przekazuje ona wyidealizowaną wizję życia, w której nie ma miejsca dla brzydoty czy śmierci. Za pomocą przedrostka naj- Szymborska wskazuje na natężenie określonych cech przedstawienia - wszystko w nim jest intensywne. Wzmacnia to ironię utworu oraz refleksję na temat wymazywania tego, co jest niepożądane. Zabieg ten podkreśla także groteskowość, sztuczność przedstawienia, które nie jest zakorzenione w faktycznych realiach, lecz pod każdym względem doskonałe.
c) Zdrobnienia i popularne związki frazeologiczne sprawiają, że wiersz jest przystępny dla przeciętnego odbiorcy. Odwołuje się bowiem do znanych mu elementów z rzeczywistości. Ponadto sformułowania te budują idealistyczną, nieco infantylną, wizję średniowiecznego świata, który jest pogodny, piękny, pozbawiony śmierci, brzydoty oraz cierpienia. Służy to wyrażeniu refleksji na temat sztuki podporządkowanej wymogom ideologicznym.
Sylwia Kępa
Nauczycielka języka polskiego
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

