a) Neologizmy i archaizmy:

• „najkonniejszym”;
• „najjedwabniejszych”;
• „xiążę”;
• „niebrzuchaty”;
• „xiążęciu”;
• „xsiężna”;
• „najpacholętszy”;
• „przenajśmieszniejszym”;
• „najgniadszy”;
• „moiściewy”;
• „najprzydrożniejsze”;
• „zasię”;
• „Najżadniejszej”;
• „najlazurowszym”;
• „najsokolszego”;
• „przemile”;
• „najfeudalniejszym”;
• „arcysamo”. 

 

b) Przykładowe przymiotniki w stopniu najwyższym:

• „najzieleńszym”;
• „najkonniejszym”;
• „najpochlebniej”;
• „najgniadszy”;
• „najfeudalniejszym”.

Zastosowanie licznych przymiotników w stopniu najwyższym to celowy zabieg poetki, który stanowi znaczący element obrazowania. Wyrazy te bowiem podkreślają pewne cechy typowe dla sztuki średniowiecza. Przekazuje ona wyidealizowaną wizję życia, w której nie ma miejsca dla brzydoty czy śmierci. Za pomocą przedrostka naj- Szymborska wskazuje na natężenie określonych cech przedstawienia - wszystko w nim jest intensywne. Wzmacnia to ironię utworu oraz refleksję na temat wymazywania tego, co jest niepożądane. Zabieg ten podkreśla także groteskowość, sztuczność przedstawienia, które nie jest zakorzenione w faktycznych realiach, lecz pod każdym względem doskonałe. 

 

c) Zdrobnienia i popularne związki frazeologiczne sprawiają, że wiersz jest przystępny dla przeciętnego odbiorcy. Odwołuje się bowiem do znanych mu elementów z rzeczywistości. Ponadto sformułowania te budują idealistyczną, nieco infantylną, wizję średniowiecznego świata, który jest pogodny, piękny, pozbawiony śmierci, brzydoty oraz cierpienia. Służy to wyrażeniu refleksji na temat sztuki podporządkowanej wymogom ideologicznym.