Przykładowo:

Demiurg w zakończeniu wiersza przemawia w następujący sposób: „Albo nieme skały jak w pierwszym dniu stworzenia, / albo życie, którego warunkiem śmierć / i to upajające ciebie piękno”. Jego wypowiedź sugeruje dwie możliwości przewidziane dla człowieka. Raj w tej sytuacji nie jest dla człowieka miejscem wiecznej szczęśliwości. Zostaje ukazany jako przestrzeń pozbawiona piękna oraz życia, chociaż gwarantująca nieśmiertelność i brak trosk. W tym kontekście kara, wygnanie pierwszych ludzi, staje się dobrodziejstwem. Życie bowiem pozwala na doświadczenie prawdziwego piękna oraz różnorodności świata. On zaś ubogaca ludzką egzystencję niezwykłymi przeżyciami, przez co nawet śmierć staje się czymś możliwym do zaakceptowania. Pozwala bowiem na docenienie piękna rzeczywistości, nadaje krótkiemu życiu głębszy sens.