Ramzes to stary, doświadczony i niezwykle silny władca. Jest człowiekiem rozumnym, który przedkłada dobro państwa nad własne interesy. Władza przez niego sprawowana jest despotyczna, bezwzględna i niesie znamiona okrucieństwa. Posiada on przedmiotowy stosunek do poddanych, którzy są mu potrzebni do tego, by zapełnić skarb państwa. Dlatego nanosi na nich coraz to nowe podatki oraz ogranicza dni wolne od pracy. Pokój w państwie próbuje zapewnić nakazem wyrywania języków u jeńców. 

Horus z kolei jest młodym księciem, który preferuje nowoczesne podejście do zarządzania państwem. Reformy, jakie proponuje przy pomocy edyktów, mają charakter liberalny. Jest człowiekiem wrażliwym i uczuciowym. Szczerze płacze z powodu zbliżającej się śmierci dziadka. Ubolewa również nad losem poddanych zmuszanych do pracy ponad siły i oddawania państwu znacznej części swoich majątków. Jego podejście do władzy świadczy o słabości oraz interesowności. Zamiast dobrem państwa, kieruje się sercem i względami osobistymi. Można to stwierdzić na podstawie kolejności odrzucania edyktów na łożu śmierci. Jako pierwsze wypadają mu z rąk postanowienia wagi państwowej, ponieważ one stanowiły dla niego najmniejszą wartość. Tuż przed utratą życia trzyma w dłoni jedynie edykt dotyczący ukochanej kobiety. Taki władca nie utrzymałby Egiptu jako potęgi państwowej.