Psychologia głębi jest koncepcją psychologiczną wywodzącą się z psychoanalizy Zygmunta Freuda, jednak jej autorem jest uczeń Freuda - Carl Gustav Jung. Głównym założeniem psychologii głębi jest przeświadczenie o istnieniu nieuświadomionych części ludzkiej psychiki - podświadomości i nieświadomości. Podświadomość to treści obecne poza świadomością. Z kolei nieświadomość to wszelkie treści, które nie są akceptowane przez świadomość, jednak nieustannie starają się do niej przedostać ze względu na duży ładunek energetyczny. Mają się objawiać poprzez marzenia senne, przejęzyczenia czy zaburzenia nerwicowe. Dostęp do podświadomości i nieświadomości jest możliwy jedynie przy pomocy terapii psychoanalitycznej.

Anima i animus są archetypami psychiki. Idealnie wyważony rozwój osobowości związany jest z obecnością obydwu pierwiastków i zachowaniem idealnych proporcji pomiędzy nimi. Anima jest żeńskim aspektem psychiki mężczyzny, ideałem kobiety, który istnieje w męskiej nieświadomości. Z kolei animus to męski aspekt psychiki kobiety, ideał mężczyzny istniejący w jej nieświadomości.