Przykłady antytez:

• „Zagłoba jest szarlatanem mowy, mistrzem w stwarzaniu pozorów prawdy poprzez nieustanne pobudzanie słowa fałszywego [...]”;
• „Zadanie ukojenia czytelnika autor powierzył postaci błazeńskiej, która wciela wielkość i nędzę języka”;
• „Postawa Zagłoby nie przynosi pocieszenia, bo przecież ten, kto żartuje z historii, sam nie może się śmiać”;
• „Korzyść jest po naszej stronie, jeśli przyjmiemy, że śmiech jest spazmem świadomości, darowanym przez powagę jako antidotum na skrytą rozpacz powszedniego trwania”.

 

Zastosowane antytezy oddziałują na emocje odbiorcy, nadając tekstowi retorycznego charakteru. Ponadto pokazują złożoność, a także wewnętrzną sprzeczność i niejednoznaczność opisywanego problemu.