Literatura starożytnej Grecji i Rzymu ukazuje sens życia jako dążenie do cnoty, harmonii i wewnętrznego spokoju, osiąganego poprzez rozum, umiar i akceptację losu. Horacjanizm, wywodzący się z poezji Horacego, łączy elementy stoicyzmu i epikureizmu, zachęcając do korzystania z życia („carpe diem”) przy jednoczesnym zachowaniu równowagi i akceptacji losu. Podkreślał on wartość prostych radości i dystans wobec zmienności świata, co kontrastuje z biblijnym motywem vanitas, który ukazuje ulotność dóbr doczesnych i marność ludzkiego życia bez Boga. W Biblii najważniejsza jest relacja z Bogiem, który nadaje życiu sens, a prawdziwa wartość leży nie w przyjemnościach, lecz w wierze i zbawieniu. Horacjanizm dążył do osiągnięcia spokoju poprzez mądre korzystanie z chwili, natomiast Biblia wskazuje na podporządkowanie się Bożej woli jako drogę do szczęścia wiecznego. O ile filozofia antyczna szukała harmonii i cnoty w granicach ludzkiego doświadczenia, o tyle biblijna wizja życia ukazuje świat ziemski jako przemijający i nieistotny wobec wieczności. Obie tradycje dostrzegają kruchość ludzkiego istnienia.