Bóg usiłuje uświadomić Hiobowi, że przyczyny pewnych zjawisk i wydarzeń (szczególnie takich, z którymi trudno się pogodzić) są nieznane ludziom, lecz stanowią część wielkiego planu Stwórcy. Cierpienie i ból nie są zrozumiałe dla śmiertelników, wydają się niesprawiedliwe i okrutne. Pan zwraca uwagę Hiobowi, że ten nie zna prawdziwego porządku świata, pojęcie o nim ma jedynie ten, który go stworzył - czyli Bóg. W odpowiedzi na to mężczyzna odwołuje swe lamentacje, uznaje swoją niższość. Mówi: „kajam się w prochu i w popiele”.