W sposobie, jaki narrator postrzega i przedstawia siebie można dostrzec takie cechy egotyzmu, jak skupianie się na własnej osobie, uczuciach i przeżyciach. Narrator eksponuje własne „ja”, przedstawiając historię skrajnie subiektywnie, wyłącznie z własnej perspektywy. Świadczą o tym chociażby fragmenty: „Postawiłem pierwszy krok w ciemność. Znów ktoś mnie zawołał. Nigdy nie słyszałem podobnego głosu. Trzęsącego się, okrutnego, złego do szpiku kości. Głosu z sennego koszmaru. Nogi wrosły mi w ziemię, stałem jak skamieniały. Wtedy drzwi sypialni otwarły się raptownie. Przez kilka sekund, które dla mnie stanowiły wieczność, zdawało mi się, że podłoga rozciąga się i kurczy pod moimi stopami, przesuwając mnie w stronę owych drzwi”.