Przykładowo:

I. Niezwykłość ostatnich dni artysty - przekonanie, że koniec życia wiąże się z nowym, wielkim początkiem.

II. Porównanie muzyki Szopena do twórczości Orfeusza. 

III. Upodabnianie się artysty do fortepianu, na którym tworzy, co czyni go podobnym starożytnemu posągowi, będącemu symbolem ideału. 

IV. Sztuka tworzona przez Szopena jest kontynuacją tradycji antycznej i chrześcijańskiej, wszczepioną na grunt polski.

V. Muzyka Szopena ma moc przeistaczania i jest głęboko zakorzeniona w tradycji polskiej.

VI. Po skończeniu pieśni granej przez Szopena, jej echa trwają w rzeczywistości, wpływając na nią w namacalny sposób.

VII. Prawdziwa sztuka zostaje zdefiniowana jako „dopełnienie”, ideał w swoim gatunku - taki charakter ma właśnie twórczość Szopena. 

VIII. Obraz współczesnej autorowi Warszawy.

IX. Przedstawienie momentu wyrzucenia przez okno fortepianu należącego niegdyś do Szopena. 

X. Gorzka refleksja na temat dziejów sztuki, która najpierw musi zostać poniżona, potem zaś ma szansę na prawdziwe docenienie, lecz stanie się to na długo po śmierci jej twórcy.