Porównanie klęski Polski, która znalazła się pod zaborami oraz losu jej bohaterów do męczeńskiej śmierci Chrystusa jest jedną z historiozoficznych prób wytłumaczenia porażki narodu. W ten sposób autor usprawiedliwiał współobywateli, przenosząc winę za utratę niepodległości na zewnętrznego wroga. Taki ogląd postrzegania rzeczywistości, podobny do wizji proroczej, był szczególnie ważny, a jego rola sprowadzała się do podtrzymywania ducha w ciężko doświadczonym narodzie. Porównanie to miało wywołać pełne patosu i narodowej dumy emocje, dzięki którym Polacy zachowają zdolność do ewentualnej przyszłej walki na rzecz wolności ojczyzny, pomimo że poprzednie próby przyniosły ze sobą tak tragiczne konsekwencje.