Dwie pierwsze strofy wiersza mówią o losach emigracyjnych poety. W czasie wojny przekraczał on granice Rumunii oraz Litwy, by następnie powrócić do Warszawy. Miłosz w 1951 roku poprosił o azyl polityczny we Francji, a niespełna dziesięć lat później wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W ojczystym kraju został uznany nie tylko za zdrajcę, ale także za kolaboranta. Noblista spotkał się również z odrzuceniem przez spore grono literatów polskich. Stosunek do poety i jego dzieł uległ zmianie dopiero po roku 1980.

 

Refleksja wynikająca z utworu dotyczy nie tylko tematu trudnego losu emigrantów, ale przede wszystkim uporu, determinacji i odwagi. Te uczucia musiały towarzyszyć wszystkim, decydującym się przekroczyć granicę.