Symbolika zaczerpnięta z natury służy w liryku ukazaniu subiektywnego obrazu świata. W tym świecie stałość (woda) została przeciwstawiona niepewności, przemijalności (chmurom, błyskawicom). Podmiot liryczny sytuuje się w takiej rzeczywistości, mówiąc: „Tę wodę widzę dokoła / I wszystko wiernie odbijam”, zatem „ja” liryczne określa siebie jako ucieleśnienie spokoju, opanowania. Niezmienna, wielka woda symbolizuje duszę osoby mówiącej, która musiała przetrwać wiele doświadczeń - zarówno szczęśliwych, dających poczucie dumy („dumne opoki czoła”), jak i pełnych gwałtowności, złości i bólu („błyskawice - pomijam”).