Poglądy na temat etyki pracy wyrażone przez obu autorów są podobne. Janusz Wiśniewski przedstawia etos jako coś potrzebnego, jednak zwraca przy tym uwagę na elementy, jakie powinny w nim ulec poprawie. Zauważa bowiem, że praca niekiedy staje się narzędziem ucisku i moralnego upadku. Do zagadnienia podchodzi w sposób analityczny i postrzega je z perspektywy ekonomicznej. Sulima zaś spogląda na etykę pracy przez pryzmat kultury, odwołując się przy tym do jej filozoficznego rodowodu. Wywód autora skupia się na społecznym wydźwięku zagadnienia. Krytykuje współczesne, teatralne podejście do etyki, dostrzegając jej trywializację.