W utworze Wisławy Szymborskiej występuje podmiot zbiorowy. Wskazuje na to forma czasownika w liczbie mnogiej trybu rozkazującego: "dodajmy, co następuje". Podmiot podchodzi do opisywanej przez siebie sytuacji z ironią. Mówi o tym, że ludzie nie mogą pogodzić się z upływem czasu, nie poddają się mu. Jednocześnie próbują znaleźć sposoby na jego zatrzymanie. Przykładem takiego zachowania według osoby mówiącej byłby obraz Hiroshige Utagawy Most Ohashi w deszczu. Dzieło malarskie miałoby stanowić sposób na uwiecznienie chwili. Podmiot ocenia takie praktyki jako godne pobłażania, z drugiej zaś strony oburza go wręcz próba zatrzymania czasu. Wszelki sprzeciw człowieka wobec tego oczywistego stanu osoba mówiąca uznaje za bezcelowy, a nawet śmieszny.