Tadeusz Różewicz w swoich wierszach wyraża upadek tradycyjnych systemów wartości. Dostrzega, że nauka, religia i sztuka zawiodły człowieka, mimo ich istnienia doszło bowiem do niewyobrażalnej tragedii drugiej wojny światowej. Podobną myśl wyraża w utworze Lament, wymieniając cuda przyrody i zdobycze cywilizacji, z których ocaleni z konfliktu nie potrafią już czerpać. Konsekwencją tego jest także zmiana sposobu myślenia o poezji. Początkowo Różewicz skłaniał się ku dziełom wyrastających z potrzeb moralnych, odrzucał natomiast nadmierne przywiązanie do estetyki. Twierdzi jednak, że oba te źródła zostały skażone wojną; w rzeczywistości powojennej zawodzą zarówno postulaty sztuki dla sztuki jak i poezji głęboko moralistycznej. Upadek dotychczasowego rozumienia moralności głosi w utworze Ocalony, w którym wskazuje, że obowiązujące przed wojna podziały na wartości pozytywne oraz negatywne zostały zdezaktualizowane.