W utworze Przedmowa podmiot liryczny - poeta zwraca się do osoby, która zginęła w wyniku działań wojennych. Jest na cmentarzu, swoje słowa kieruje w stronę grobu poległego. Świadczą o tym cytaty:

Ty, którego nie mogłem ocalić,

Wysłuchaj mnie.

 

[...] Oto miasto złamane

I wiatr skwirami mew obrzuca twój grób.

kiedy rozmawiam z tobą.

 

Tę książkę kładę tutaj dla ciebie, o dawny,

[...]

Można pokusić się o stwierdzenie, że adresat utworu także jest poetą. Wskazuje na to druga strofa, w której podmiot liryczny zestawia doświadczenia swoje i jego, dostrzegając istotne różnice w pojmowaniu zjawisk czasu wojny. Mówi: 

To, co wzmacniało mnie, dla ciebie było śmiertelne.

Żegnanie epok brałeś za początek nowej,

Natchnienie nienawiści za piękno liryczne,

Siłę ślepą za dokonany kształt.