Kapuściński stwierdza, że Herodot był ogarnięty obsesją pamięci. Zdawał sobie sprawę z tego, że jedynym nośnikiem wiedzy o przeszłości są wspomnienia ludzi, te okazują się jednak często ulotne i nierzetelne. Historyk za swój obowiązek uznaje więc podróżowanie z miejsca na miejsce, spisywanie historii opowiadanych przez ludzi i odtwarzanie na ich podstawie dziejów świata. Staje tym samym niejako w opozycji do naturalnych procesów przemijania, chce uchwycić to, co pozostawione samemu sobie, zniknęłoby bezpowrotnie.