Cały utwór Przesłanie pana X można określić mianem ironicznego. Podmiot liryczny sarkastycznie zaleca postawę konformistyczną, skupienie na własnym przetrwaniu i bierne przyglądanie się dezintegracji świata. Uwidacznia się to w słowach:

Twoje ciało, oto początek i koniec czasu

i niech nie będzie poranionym archiwum dla kilku wierszy lub bajek marzycieli

i głupców; 

 

Wszystkie drogi prowadzą,

klucząc, do miejsca, w którym układasz się 

do sprawiedliwego snu;

 

Historia ma swoje prawa, dlatego bez egzaltacji

[...] patrz

jak mały naród ginie.

 

W rzeczywistości Polkowski potępia prezentowaną tu postawę, jego wiersz tylko pozornie przyjmuje formę polemiki z Przesłaniem pana Cogito, będącym wykładnią postawy heroizmu, poświęcenia i trwania przy wyznawanych poglądach.