Podmiot liryczny przygląda się mapie leżącej na stole. Wodzi po niej palcem, w zaciekawieniu porównując ją ze swoją wiedzą o świecie. Zauważa, że nie przypomina ona rzeczywistości, swoje doświadczenia przedstawia w słowach:
Mogę końcem paznokcia przyciskać wulkany
bieguny głaskać bez grubych rękawic
mogę jednym spojrzeniem
ogarnąć każdą pustynię.
Osoba mówiąca w wierszu może wydawać się sobie potężna - jest przecież w stanie wyobrażać sobie, że osiąga rzeczy niemożliwe dla człowieka. Zwraca uwagę na fakt, że obraz rzeczywistości nie jest jednak kompletny ("Groby masowe i nagłe ruiny / to nie na tym obrazku"). Brakuje w niej przemocy, nie widać wojen i okrucieństwa, świat wydaje się cichy i spokojny. Dlatego podmiot liryczy lubi mapy, choć dostrzega ich nieprawdziwość.
Aleksandra Piechota-Szyfner
Nauczycielka języka polskiego
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

