Podmiot liryczny przygląda się mapie leżącej na stole. Wodzi po niej palcem, w zaciekawieniu porównując ją ze swoją wiedzą o świecie.  Zauważa, że nie przypomina ona rzeczywistości, swoje doświadczenia przedstawia w słowach: 

Mogę końcem paznokcia przyciskać wulkany

bieguny głaskać bez grubych rękawic

mogę jednym spojrzeniem

ogarnąć każdą pustynię.

Osoba mówiąca w wierszu może wydawać się sobie potężna - jest przecież w stanie wyobrażać sobie, że osiąga rzeczy niemożliwe dla człowieka. Zwraca uwagę na fakt, że obraz rzeczywistości nie jest jednak kompletny ("Groby masowe i nagłe ruiny / to nie na tym obrazku"). Brakuje w niej przemocy, nie widać wojen i okrucieństwa, świat wydaje się cichy i spokojny. Dlatego podmiot liryczy lubi mapy, choć dostrzega ich nieprawdziwość.