Opat twierdzi, że w klasztornym księgozbiorze znajdują się książki, które nie są przeznaczone dla niepowołanych oczu, mogłyby być bowiem niebezpieczne czy szkodliwe. Mówi: "[...] nie wszystkie prawdy są dla wszystkich uszu. Nie wszystkie kłamstwa mogą być rozpoznane jako kłamstwa przez duszę pobożną [...]".  Zwraca też uwagę na fakt, że racjonowanie dostępu do rzadkich, cennych ksiąg chroni je przed zniszczeniem; nie psują się od częstego dotyku.